LG-7 new run

ห่างหายจากการเขียนบล็อกไปหลายอาทิตย์อยู่

ช่วงนี้งานที่มันควรจะสบาย ชิลๆ

กลับไม่สบายอย่างที่คิด

เหตุผลหลักของความไม่สบาย ไม่ชิลคือ

1. งานแม่มโคตรจะเร่ง

2. บอสกรูลาพักร้อน

เหตุผลหลัก สอง อย่างนี้ทำผมเหมือนเป็นบ้าอยู่ทุกวัน

ไหนจะปัญหาหน้างานที่มีประจำทุกวันอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำได้ก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปวันๆ

ไอปัญหาที่แก้ มันก็แก้ไม่ได้ดีเด่อะไร

แก้เหมือนแก้ให้มันพ้นๆตัวไปเท่านั้น

ไอการวางแผนเลิกคิดไปได้เลย

เพราะงานมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราคนเดียว

ส่วนใหญ่งานผมช่วงนี้มันเป็นงานขนย้ายของ

ง่ายๆ สั้นๆ คือ มันขึ้นอยู่กับ บริษัทขนส่ง

มันมาเร็ว ขยัน ยอมวิ่งหลายๆรอบ มันก้อดีไป

แต่ส่วนใหญ่มันไม่ใช่

แต่โดยรวมก็ไม่เป็นไร ยิ่งเจอปัญหาเรายิ่งโตขึ้น

แต่จะว่าไปเวลาเจออะไรที่มันแย่ๆ มันก็ท้อนะ

ผมเลยมีวิธีการแก้อาการท้อ

โดยการเติมกำลังใจ

แค่มีกำลังใจ มันก็ดีขึ้นผิดหูผิดตา

เหมือนที่ผมเคยได้ยินนิทานเรื่องหนึ่ง

ตอนหนึ่งมีเนื้อหาประมาณว่า

มีชายคนหนึ่ง ทำงานในที่ที่ห่างไกล จากคนที่เค้าชอบมาก

เลยทำให้ไม่มีโอกาสได้เจอกัน

แต่โชคดีที่โลกนี้ยังมีระบบสื่อสารอย่างอินเตอร์เนท

เค้าคุยเอ็มเอสเอนกันเสมอๆ

ชายคนนั้นบอกคิดถึง ผู้หญิงคนนั้น เกือบทุกครั้งก่อนเลิกคุย

ในช่วงที่ชายคนนั้นท้อใจกับการทำงาน

เหมือนเช่นเคยเค้าก้อบอกว่า "คิดถึง"

ผู้หญิงคนนั้นส่งอีโมติคอนยิ้ม มาให้

เค้าเลยขอร้องกลับไปว่า

บอก "คิดถึงหน่อยดิ"

ผู้หญิงคนนั้นก็ตอบกลับมา

"คิดถึงง"

แค่นี้ชายคนนั้นก้อออกไปทำงานอย่างมีกำลังใจ

ถึงแม้จะเจอปัญหางี่เง่าอะไรมากมาย

เค้าก้อสามารถ "ยิ้มไว้ก่อน" อย่างที่เค้าเคยทำเสมอๆได้

ปล.ตอนนี้ เดดไลน์โครงการ สิ้นสุดวันที่ 14 สค นี้

จะมีสักกี่คนที่วันจบโครงการ ตรงกับวันรับปริญญาของตัวเอง คิดแล้วก้ออยากจะขำ

countdown ต่อสักหน่อย

เหลืออีก 2 เดือน 11 วัน จะได้กลับไทยแล้ววู้วววว